Ik blijf fan...

Before you'll lead them to victory, you must lead them through hell...

Over twee weken is het éindelijk zover: Brothers In Arms: Hell's Highway ligt dan in de rekken. BiA plaatst jou in de positie van een squad leader in de tweede oorlog. En dat maakt deze game zo uniek. Waar je in ander WWII shooters een anonieme Rambo bent die door spectaculaire, doch zwaar overdreven situaties knalt, voelt BiA helemaal anders aan. Gearbox Software spaart kosten noch moeite om de echte benadering van oorlog naar je veilige huiskamer te brengen. Het basisprincipe is voor hen authenticiteit: echte personages in echte slagvelden (opgesteld aan de hand van luchtfoto's en verkenning van het landschap ter plaatse).

De eerste twee games sloegen bij mij in als een bom. Als deel van de 101st Airborne maakte je deel uit van de bevrijding van Normandië en vocht je om elke meter in plaatsen als Carentan en St. Saveur. En dat mag je letterlijk nemen. Waar je in andere games kogels kan innemen alsof het snoepgoed is, moet je in BiA constant op je hoede zijn, je squad goed opstellen en het geheel als een extreme vorm van schaken bekijken, anders gaan jij en je manschappen zonder pardon ten onder. Je voelt bijvoorbeeld ook echt de paniek rondom je wanneer een goed weggestoken Duits machine-nest je vanuit het niets onder vuur neemt. En terecht ook, die MG42's snijden door je squad als boter...

Goed, deel drie dus. Deze keer moet je aan de slag in Operation Marketgarden (in Eindhoven en omstreken). Feit is dat de geallieerde troepen daar na een dikke week vechten er terug vertrokken als verliezers van de slag (het zou de laatste grote overwinning voor de Duitsers zijn). Dit is een zeer interessant uitgangspunt voor Hell's Highway denk ik, aangezien dit spel volgens lead designer Randy Pitchford draait rond "the measure of loss". Sgt. Matt Baker wordt getormenteerd door de herinnering aan zijn reeds gevallen squadmembers en staat nu ook weer constant voor de keuze tussen zijn mannen en de missie. En die keuze moet jij dus maken. Hoeveel mannen is een missie waard? Een vraag die ik me af en toe echt stelde bij het spelen van de vorige twee delen, toch wel straffe kost terwijl je eigenlijk weet dat het maar AI gestuurde computerprogramma's zijn... Maar elke keer een van m'n manschappen een kogel door de knar kreeg, voelde ik me oprecht schuldig over zijn dood. Dit is dan ook volledig de verdienste van Gearbox Software, die als een van de weinige developers snapt dat een game (net zoals een film) staat of valt met aangrijpende storytelling.

Ik heb een donkerbruin vermoeden dat Baker in dit deel sterft. Ik ga traantjes laten denk ik :-)

Sunn O)))

Vandaag m'n eerste Sunn O))) album gekocht. Wederom dankzij Last.fm en de behoorlijke loftrompet die over deze band geregeld wordt afgestoken in de kroeg.

Absoluut weggeblazen! Voor diegenen die het niet kennen, uitleggen is onmogelijk, je moet het ervaren (opendraaien die boxen!)

Dit moet ik zo snel mogelijk live zien!

Bij Odin's Baard!

Zoals in mijn vorige post al te zien was ben ik de laatste week vooral in de ban van black metal. Ik heb er altijd goeie dingen in gevonden, maar heb de laatste tijd (onder andere via Last.fm) de kans gehad wat nieuwe groepen te ontdekken en wat meer achtergrond informatie te vinden en ik vind het toch allemaal verschrikkelijk cool. Vooral de hele band tussen black metal en de Noorse mythologie vind ik interessant (geschiedenis is altijd wel m'n ding geweest). Ik kan dikwijls bij de platenboer ook minutenlang gebiologeerd snuffelen door de sectie black metal, gewoon al door die fantastisch scheve hoezen met iconisch beeldmateriaal van Noorse wouden en bergen (wat een land!). Gisteren op youtube een interessant stukje gevonden:


Mooi ook dat anno 2008 die priester nog steeds het moraliserende vingertje bovenhaalt en doodleuk verkondigt dat er niets positief is aan het opgraven van die oude religie. Jebus Christ...

Ook nog de fantastische clip Mourning Palace van Dimmu Borgir (inclusief potsierlijke crossfades!):

Burzum

Raar dat het dikwijls de grootste zotten en irritante ploerten zijn die fantastische muziek maken. Zo ook met Burzum, het éénmansproject van Varg Vikernes waarvan gerust gezegd mag worden dat het een pioniersfunctie bekleed in de black metal. Wat mensen vooral onthouden is dat Vikernes de moordenaar van Euronymous is en er een dikwijls vaag gedachtegoed op na houdt.

Los van deze feiten heeft de mens ook een resem geweldige black metal platen uitgebracht. Ik weet niet goed waarom ik Burzum juist zoveel beter vind dan andere bands, maar ik denk dat het te maken heeft met het feit dat Vikernes een meester is in het creëeren van sfeer. Mede hierdoor (plus het feit dat hij in de gevangenis niet echt aan geweldige instrumenten kon geraken) hebben zijn latere albums meer een bijna ambient vibe. De beelden van donkere Noorse wouden en desolate landschappen doemen bij mij spontaan op bij het luisteren van smans donkere creaties, terwijl ik bij vele andere black metal bands vooral moeite moet doen om het gniffelen te onderdrukken (wat het er uiteraard niet minder leuk op maakt!).

Absolute aanrader is ook zijn website, waarop meer dan interessante artikels staan over de Noorse mythologie en zijn visie op tal van zaken (waar ik het over dikwijls genoeg totaal niet mee eens ben). Gestoord: ik denk het. Dom: allerminst. Interessant muzikant: absoluut




De gitzwarte, hypnotiserende en tevens énigste video van Burzum, blijkbaar geregeld zelfs op MTV te zien geweest!

the times they are a-changin'

Wow, lang geleden dat ik hier nog eens gepost heb. Ik ben eigenlijk terug op m'n eigen blog verzeild geraakt na het checken van Bram zijn blog (http://ratarf.blogspot.com/).

Ik weet niet juist waarom ik zolang niets van me heb laten horen hier, want ik deed het anders graag genoeg, van tijd tot tijd... Then again, Xbox Live heeft door het jaar 's avonds wel het meeste van mijn tijd opgeslokt, wat overigens mede ervoor gezorgd heeft dat m'n studies dit jaar geen onverdeeld succes waren (you get what you put in and bitchin' is for the weak).

Bon, een dikke twee weken voor m'n tweede zit en ik weet eigenlijk nog altijd niet juist waar ik sta. Ik heb al wel meer gedaan deze vakantie dan het hele jaar opgeteld denk ik en toch ben ik er nog niet uit. 23 jaar ondertussen, ettelijke jaartjes verspild en een gevoel dat eigenlijk dit jaar voor het eerst langzaam naar boven kwam drijven: onafhankelijkheid. Misschien is het wel tijd om te beseffen dat heel het studeren niet aan mij besteed is (ik moet er niet over liegen, ik ben als het op leren aankomt in een simpel woord LUI). En het rare is dat ik van mezelf ontdekt heb in mijn anderhalf jaar middenjury gecombineerd met werken, dat ik diezelfde attitude NIET heb op de werkvloer. Overuren kloppen, lastige verzoeken van klanten, ik had er niet het minste probleem mee. Uiteraard, mocht ik me vanaf september terug op de jobmarkt gooien, ga ik niet voor een job als rekkenvuller in de plaatselijke GB, maar ik heb toch gemerkt dat er best interessante vacatures zijn voor mensen met "slechts" een middelbaar diploma.

Long story short, ik zit nu in een belangrijke maand. Veel zal uiteraard ook afhangen van m'n resultaat in tweede zit, maar zelfs dan ben ik er niet zeker van of ik inderdaad wel verder wil met studeren.

Verder nog even melden dat ik weer WEL mijn blog een nieuwe impuls ga geven, maar misschien wel vanuit een andere richting. Aangezien ik de laatste tijd mijn fotografie weer een beetje heb opgepakt, ga ik hier in de toekomst wel meer mee doen. Wat juist en hoe het gaat uitdraaien, geen flauw idee! But hey, that's me:

"Do I look like a man with a plan? I'm like a dog chasing cars. I'd never know what to do if I ever caught one!"

In bijlage een eerste voorsmaakje: "The Fierce Eyes of The Wretched Hellspawn" aka "Een Fotooke van ons Poeske"

Lights, camera, ACTION!

Projectweken op school. Ze zijn heel graaf, maar kunnen ook heel frustrerend zijn. Als toekomstige 'journalisten' zit je dan wel op ECHT bruut nieuws te wachten. Het klinkt grof, maar het is zo. We zijn nu al twee dagen info aan het verzamelen over Poetin's opvolger en de onafhankelijkheid van Kosovo(zzzzzzzzz). Ik wens niemand iets slecht toe, maar toen de berichtgeving over de aanslag in Algerije vandaag mondjesmaat binnendrupte maakte mijn hart toch even een 'sprongetje'. Zijn journalisten thrillseeking ramptoeristen? Een beetje wel denk ik. Het kan ook jeugdig ongeduld zijn...Insert Senseo here

Sunshine

Ik ben een sci-fi geek. Ik geef het niet graag toe, maar het is zo. En af en toe komen er in dat genre films uit die iets heel speciaals bij mij teweeg brengen. Films waarbij het verhaal eigenlijk ondergeschikt is aan een bepaalde kadans waarin het verhaal zich voortsleept in dat vreemde heelal.

Solaris had het, 2001: A Space Oyssey had het, en Sunshine heeft het nu ook. Wel direct een kanttekening maken, ik wil nergens beweren dat dit laatste werk van Danny Boyle op hetzelfde niveau is van voorgaande meesterwerken. Daarvoor trekt deze prent af en toe nog iets teveel de kaart van de actiethriller en is ook het verhaaltje iets te mager (enkele wetenschappers en andere knappe koppen moeten startkabels in onze stervende zon steken en deze een herbronnende boost geven, simple comme bonjour). En toch zit er ongelooflijk veel in deze film door de opbouw en de onheilspellende sfeer die constant lekker hoog wordt gehouden. Vroeg in het verhaal moeten de crewleden al verstrekkende, ijskoud uitgemeten beslissigen nemen om onze wereld van de ondergang te redden. Ze beginnen elkaar ook meer en meer naar de haren te vliegen, als Murphy's Law toeslaat en alles zo een beetje begint mis te gaan. Op die momenten wordt er uiteraard mooi ingespeeld op typische menselijke angsten als claustrofobie, eenzaamheid, teveel verantwoordelijkheid moeten dragen enz. Een trucje dat al tig maal is toegepast, maar als het goed gedaan is(zoals in Sunshine), werkt het keer op keer.

Sunshine is een film die het niet moet hebben van een pakkend verhaal of intrigerende personages, maar van een ritme dat je in een bepaalde trance meesleept en je toch weer even verwonderd achterlaat in het onbegrijpelijke universum. Janneke Maan zal jaloers geweest zijn !

Fight of The Century

Ik ga de Pay-Per-View kopen denk ik. Hier heb ik al JAREN op gewacht. De vraag is natuurlijk, zal het de hype waarmaken? Want we zien dikwijls in boksen en andere sporten dat de wedstrijden met de hoogste verwachtingen dikwijls de grootste teleurstellingen opleveren... Let's hope this one will be a barnburner! (wat een heerlijk woord trouwens, barnburner)

"I want to fuck..."

Down III - Over The Under

Een koek op uw bakkes en ne stoemp in uwe zak . Maar dan wel heel fijntjes gedoseerd. BATS !

http://www.down-nola.com/

www.myspace.com/downnola

Chimaira - Resurrection

Resurrection , een betere titel had deze cd niet kunnen hebben . Want na de release van het vorige album "Chimaira" (dat best ok was , maar af en toe wat rommelig en gerushed aandeed) en de daaropvolgende tour onstond er een wereld vol miserie binnen en buiten de band . Roadrunner promote het album (volgens Chimaira zelf althans) blijkbaar voor geen meter en met nieuwe drummer Kevin Talley (Misery Index , DAATH) konden ze blijkbaar niet door één deur . De situatie liep zelfs zo hard uit de hand dat er slaande ruzie van kwam . Chimaira stond op het punt uit elkaar te vallen , tot Roadrunner besliste hen van het label te droppen . Chimaira verhuisde van Roadrunner naar Ferret en Kevin Talley werd ingeruild voor oudgediende Andy Herrick . Vriend aan huis Kerry King raadde hen Andy Sneap (producete oa : Exodus , Cathedral en Arch Enemy) aan om het nieuwe album te producen en uit te mixen . Zo geschiedde en het resultaat zit momenteel in m'n cd-speler . Wat een cd ! Hoe kan je de sound van Chimaira omschrijven ? Neem 1 ons thrash/groove metal , voeg daar een flinke scheut melodieuze Gothenburg death metal aan toe , een snuifje beatdown en hier en daar een ontiegelijk vettige solo (Rob Arnold is zo'n heerser !) en je komt aardig in de buurt . Maar waar de kracht van het album ligt is in de perfecte uitbalancering van alle instrumenten , wat grotendeels de verdienste van Sneap is . Resurrection is een 50 minuten durende pletwals die over je heen raast en nergens in elkaar zakt . Het bewijs dat er nog goede crossover metal gemaakt kan worden is nog maar eens geleverd en Chimaira laat met dit album collega's als Killswitch Engage , Shadows Fall en Lamb Of God toch echt wel definitief achter zich . " We have become so goddamn powerful" zingt brulboei Mark Hunter op de titeltrack . Rightly so !

Release show @ Cahier

Point Of View : Niet gespeeld wegens accidentje van Miel . Shit happens...

Brickbat : Slechte Madball-cover , patserig drummertje , saaie standaard hardcore speeches . Bedankt , maar toch bedankt .

Homicide : De jonge honden van Wezel zijn erop vooruitgegaan ! Was het in de Diablo nog allemaal vrij plat en ongeïnspireerd , het maakte wel dedelijk enige indruk deze keer . Het feit dat de band ook enige zelfrelativering niet vreemd is (opkomen met Umbrella van Rihanna en bij de laatste beatdown van uit het niets zonnebrillen boven halen) geeft Homicide alleen maar meer krediet . Er zijn al genoeg bands die (gespeeld) kijken alsof ze hun suburban wijk overhoop gaan knallen , liever dit ! Hier en daar kan er nog aan dingen geschaafd worden , maar met een eerste cd (gelijk 9 nummers !) op zak en een hoop ongebreiteld enthousiasme kan je ver komen !

Pushed Too Far : Retestrak en schijtehard als altijd . Ik weet eigenlijk niet wat ik hier meer over kan zeggen , gewoon de terechte headliner...

de aftermath :
- stramme spieren
- 3 nonkel adjes
- een knoert van een kater
- terug naar de bank moeten omdat ik er niet op bedacht was een longsleeve en een cd te kopen

een vruchtbare avond

he's coming...

AhahahAHAHHAhahahHAHHAHahhAhhahahahHAHH

AhahahahhhAHHAHAHHAHAHHAHAHA

http://youtube.com/watch?v=UWw0ov-cAUg

http://thedarkknight.warnerbros.com/

Spider-Man 3

Van de teleurstelling van het jaar gesproken... Spider-Man 3 had alle elementen om een kraker te worden . Een gigantisch budget en één van de interessantste storylines uit de Spidey-geschiedenis . Ik kan er nog altijd niet bij dat ondanks dit alles 3 een enorme soep is geworden . Het verhaal kan snel uit de doeken gedaan worden : Spidey komt in contact met een buitenaardse symbioot waardoor hij als Spider-Man sneller en krachtiger dan ooit wordt . Deze symbioot bezorgt hem ook wel een hoop kopzorgen want door het nieuwe kostuum wordt hij een irritante zak met een verschrikkelijk emo-kapsel . Ondertussen moet hij uiteraard ook nog een resem baddies de grond in meppen... Hier gaat het al mis in de film . Ze willen teveel in één enkele film steken . De inner problems van Peter Parker , 3 (!) bad guys voor de prijs van één en een driehoeksverhouding met MJ en een blonde tijger . Regisseur Sam Raimi heeft volgens mij teveel hooi op zn vork willen nemen en het resultaat is er naar : een best wel degelijke film , die zoveel meer had kunnen zijn mocht er iets spaarzamer zijn omgegaan met de te verwerken inhoud . Want wat je nu krijgt zijn personages die niet genoeg uitgediept kunnen worden en verschillende plotholes , omdat er nu eenmaal zoveel aan bod moet komen . Is het allemaal kommer en kwel ? Nee , absoluut niet . De special effects zijn geweldig (alhoewel soms ongeïnspireerd) en het donkere aspect is wel degelijk een mooi uitgespeelde techniek om het personage wat nieuw leven in te blazen . Spider-Man 3 is spijtig genoeg wel een film geworden die mij (en blijkbaar vele anderen) met een behoorlijk leeg gevoel achtergelaten heeft . Er zullen ongetwijfeld nog wel vervolgen komen , maar voor mij hoeft het niet meer zo , de koek is volgens mij op... Spijtig !

Nile - Amongst The Catacombs Of Nephren-Ka

Ik ben een groot death metal liefhebber , zonder kenner te zijn . Als ik dan mezelf een plaatje aanschaf zijn het meestal de bekendere bands (ik heb hier bijvoorbeeld enkele dingen van Cannibal Corpse en Vile liggen) . Verder ben ik vooral geïnteresseerd in de "speciale bands" zoals Krisiun (snel , sneller , Krisiun) of het fantastische Nile . Bands die iets anders proberen te doen binnen het genre . Ik was al mee met deze cd vanaf de titel en tracktitles (The Howling of the Jinn , Ramses Bringer of War en Beneath Eternal Oceans of Sand , it doesn't get more epic than this shit !) . Op zich speelt Nile vrij standaard mid-tempo death metal (denk ik ?) , maar wat dit album zo fantastisch maakt zijn de toevoegende elementen . Vooral zanger Karl Sanders heeft een grote kennis van de Egyptische cultuur en laat dit dan ook doorschijnen in de teksten en gebruik van traditionele instrumenten uit de streek . Ook maken ze gebruik van een koor ( Cyuto Drukpa , Tibetan Monks led by the Khamtul , volgens de inlay) om het geheel het geluid van een donkere , oeroude rite mee te geven . En zowaar , het werkt ! Ik kan moeilijk uitleggen wat voor gevoel ik bij deze cd krijg , maar het is geweldig ! Tussen het headbangen en grunten door zit je je te verdiepen in de teksten en waan je je soms echt in (het bloederige , mythische deel van) het Oude Egypte . Het zal er ook wel iets mee te maken hebben dat ik van kindsaf een geweldige fascinatie heb met Toetanchamon , Cheops en heel "den batteklam" (eigenlijk met geschiedenis pur sang) . Maar zoals ik eerder al zei , er blijft natuurlijk ook wel genoeg over om duchtig te luchtgitaren en rare metal-smoelen te trekken . Ik ben van plan meer (alles) van Nile aan te schaffen . Met dank aan Tim voor de geweldige tip , je mag er nog geven !

300

Frank Miller , you did it again ! Wel onder co-leiding van een andere regisseur dan Rodriguez , maar het geheel heeft toch weer een dikke vette Miller stempel gekregen , en zo hoort het ! Ik snap dat sommige mensen verward de filmzaal zullen verlaten omdat ze zich verwacht hadden aan een nieuwe Gladiator of Troy . Ik vond deze nieuwe aanpak van het sandalen-epos echter verschrikkelijk vernieuwend , want na het geweldige Gladiator , waren films als Troy , Alexander en King Arthur hoogstens matig herkauwen van voorgaand meesterwerk . 300 is anders . Bombastisch , barok , bij momenten zelfs pompueus en campy (wat ik echt niet negatief bedoel) . Ondanks dat 300 praktisch volledig voor green screen is opgenomen en gebruik maakt van de nieuwste filmtechnieken en er geregeld een metaldreun als achtergrondmuziek is te horen bij de vele gevechten , doet deze film mij eerder klassiek aan dan een Alexander , die in de gevechtsscènes meer van een ruw realisme waren doordrongen . De digitale achtergronden doen meer denken aan de oude klassiekers Ben Hur , Cleopatra etc. Minder realistisch , maar (in mijn ogen) wel MEER sfeervol . Ook het geweld , volledig Milleresque met traag neerkomende afgehakte hoofden en ledematen is geweldig in scène gezet . Het is allemaal prachtig georkestreerd . Het helpt allemaal mee aan de larger than life aanpak van 300 . Al lopen er ork-achtige wezens , neushoorns en gigantische reuzen met zwaarden als handen in The Hot Gates rond , het maakt allemaal niks uit , je gelooft het allemaal graag genoeg ! Verder is het mooi dat de legendarische Spartaanse gevatheid in de film is geslopen (Leonidas die op een slagveld van lijken van een lekkere appel aan het genieten is en wat met z'n manschappen keuvelt bijvoorbeeld) . Toch enkele kleine puntjes van kritiek . Gerard Butler zet een fantastische Leonidas neer , maar had toch wel het "Griekse" accent achterwegen mogen laten , ofwel doe je de films in het oude Grieks , of in het Engels , lijkt me duidelijk... Ook is het een beetje spijtig dat praktisch alle grote actie-kanonnen al in de trailer waren afgevuurd . Then again , elke grote productie gaat daar tegenwoordig een beetje onder gebukt... Maar 300 is voor mij een overweldigende ervaring geworden , nadat Sin City ook al zo'n openbaring was . Het moge duidelijk zijn , alles wat Frank Miller aanraakt is puur goud en ik hoop dat er nog veel dingen van hem verfilmd mogen worden . Ik begin nu al te kwijlen bij de gedachte aan een Frank Miller Robocop of Daredevil (jawel , heeft hij wel degelijk graphic novels van gemaakt!) - verfilming . PS , Spartanen zijn heersers !

Rocky Balboa

Sylvester Stallone heeft een waardig sluitstuk gebreid aan zijn geliefde Rocky-franchise . Het is volbracht (laat ons hopen dat het inderdaad hier bij blijft!) . Het verhaal is gewoon Rocky-gewijs simpel : Rocky is voor de zoveelste keer gestopt met boksen , maar kruipt alsnog terug de ring in , niet meer , niet minder . Het eerste deel van de film volgen we Rocko in een trip down memory lane . Veel van de locaties en personages uit Rocky I duiken terug op . Van de Lucky Seven Bar , tot zijn schildpadden Cuff & Link . Vooral in dit eerste deel wordt er geregeld de kaart getrokken van de melancholie en bijwijlen meligheid . Maar mogen oude mannetjes niet zwaar nostalgie bedrijven ? Hij komt er mee weg . Het tweede deel is typische Rocky : een inzinking , de training (even Rocky had a montaaaaaaaage!) en het uiteindelijke gevecht dat prachtig in beeld is gebracht . De acteerprestaties zijn niet echt denderend , maar bij momenten toch best verrassend . Vooral Stallone speelt zijn rol met een zekere zin voor zelfrelativering en milde zelfspot . Knap ! Een extra vermelding dient gemaakt te worden voor Antonio Tarver , die de rol van antagonist Mason Dixon op zich neemt . Voor een ex-bokser (ik zag hem trouwens graag bezig op Eurosport , een zuiver talent) , zet hij een meer dan behoorlijke prestatie neer . Uiteraard blijft de Rocky soundtrack een boem en kleurt het plaatje dus voor de rest perfect in .

Met Rocky Balboa bevrijdt Stallone zich voor een deel van draken als Rocky V . Het is een gepast einde voor een rit die meer dan 30 jaar geleden begon . Ik begrijp dat veel mensen dit soort feel-good movies als oubollig en aftands aanvoelen , maar ik absoluut niet . Rocky Balboa is gewoon een degelijke , mooie en emotioneel beladen film . De bokshandschoenen mogen nu definitief de kast in , de lichten gedoofd . Goodnight , Rocko !

(En toch ga ik hem stiekem missen , denk ik...)

Rocky

Naar aanleiding van Rocky Balboa , een film die nu in de zalen loopt , wou ik het origineel nog eens bekijken . Nu zag ik vorige week dat hij bij de P zat . Voor dat geld kon ik hem niet eens huren (én het was ook een mooi excuus om de P te kopen !) , dus meenemen dacht ik . Het verhaal kent iedereen wel . Rocky Balboa is een straatjongen van Philadelphia die ooit een beloftevol bokser was , maar nooit echt doorbrak . Plots krijgt hij toch een kans , wanneer de tegenstander van wereldkampioen zwaargewichten Apollo Creed het laat afweten . De film volgt Rocky tijdens zijn opmars naar de wedstrijd en de zoektocht naar zichzelf .

Ik zal het maar direct toegeven : ik hou van Rocky . Natuurlijk is het een campy film . Natuurlijk zijn alle sequels waardeloze prul . Natuurlijk is Sylvester Stallone geen de Niro . Maar dit is wel ZIJN film . Een metafoor voor zijn strijd om het te maken in Hollywood . Hij doet zo zijn stinkende best om als een acteur "over te komen" , dat deze film een aandoenlijke tederheid uitstraalt . Vooral wanneer Rocky begint te twijfelen aan zichzelf kreeg ik het bij momenten toch echt moeilijk . Houden we niet allemaal van mensen die niet opgeven ? Die tegen alle realiteit blijven ploeteren voor iets waar ze in geloven , zelfs als wankelt dat geloof bij momenten . Ik kijk nu nog meer uit naar Rocky Balboa . Het kan me niet schelen dat mensen dit tweederangs-cinema vinden . Ik zal altijd een zwak voor Rocky hebben . It ain't over till it's over . Damn straight !

Ah come on, Adrian, it's true. I was nobody. But that don't matter either, you know? 'Cause I was thinkin', it really don't matter if I lose this fight. It really don't matter if this guy opens my head, either. 'Cause all I wanna do is go the distance. Nobody's ever gone the distance with Creed, and if I can go that distance, you see, and that bell rings and I'm still standin', I'm gonna know for the first time in my life, see, that I weren't just another bum from the neighborhood.

Strekenavond @ Cahier

Een klein relaas van een verrassend aangename avond

Phyzzical Indian² : Niet gezien wegens nog een kater te verwerken . Sorry , gasten !

The Criticals : Jonge lefgozertjes die gelijk de verrassing van de avond waren . Vol enthousiasme brachten deze kerels Green Day , Admiral Freebee (!) + nog een zwik covers en eigen nummers . Altijd heerlijk om een jonge band te zien die gewoon dromen van uitverkochte stadions : de wereld is hun playground en we zullen het geweten hebben ! Als je je set dan nog eens begint met : " Hallo , wij zijn The Criticals . Een pintje , een kriek , een cola en een platte water graag " , dan kan je in mijn ogen al niets meer fout doen . Geef die gasten nog wat jaren en The Stitch zal definitief mogen inpakken !

Trail Of Hope : Schreeuwerige screamo/hardcore die nooit weet te overtuigen . Platte nummers en nog plattere covers ( "Hatebreed is een muur van geluid , dit was een gyproc-muurtje" ) leiden ertoe dat ik geregeld op zwaar verveeld-modus stond . Wanneer de zanger plots om stilte EIST omdat hij waarschijnlijk wel iets heel belangrijk te melden heeft is het hek bij mij van de dam : inpakken en opkrassen , graag . Er zal wel een publiek voor zijn , maar ik ben het niet...

Dead System : Ik vind het altijd leuk als bands genre-overstijgende dingen (proberen) te doen . Dead System speelde punk met een hardcore-randje en ik moet toegeven dat ik het geslaagd vond . Echt vernieuwend is het allemaal niet , maar ze brengen het wel overtuigend . Ze hebben me zelfs tot 1 dive , 1 pile-up en 1 zotte mosh kunnen overhalen . Mooi zo !

De after-party met (ondertussen routineus geworden) truienhaar/luchtgitaar maakte dit feestje compleet . Heerlijk !

" Guitars are probably my favorite instrument . I'd marry a guitar if it weren't for the law... "

The Departed

Mijn god , wat een film ! Scorsese is altijd mijn favoriete regisseur geweest . Mijn top-10 verandert om de haverklap , maar Raging Bull eindigt toch altijd steevast op nummer 1... En toch klopte er de laatste jaren iets niet . Gangs of New York en The Aviator waren zeker goede films , gedragen door sublieme acteerprestaties , maar waren in mijn ogen toch niet de meesterwerken die ze wilden zijn . Had Scorsese zijn magie verloren ? Wel nu , The Departed beantwoordt die vraag met een volmondig NEE !

Het verhaal is een remake van de Hong Kong-film Internal Affairs (nooit gezien trouwens) . Het verhaal speelt zich af in Boston , een met Ieren overspoelde stad . De twee hoofdpersonages Leonardo DiCaprio en Matt Damon zijn twee flikken , maar beiden met een andere bedoeling . DiCaprio infiltreert in de bende van Jack Nicholson , terwijl Damon de inside man is bij de Boston Police Department voor Nicholson . Beide mannen worstelen met hun twee identiteiten . Van hieruit vertrekt een verhaal vol intriges , vrienden die vijanden blijken te zijn , vijanden die vrienden zijn enz . You know the deal .

Allereerst moet ik DiCaprio even vermelden . Het is al langer geweten dat hij de nieuwe poulain is van Scorsese en alhoewel hij al een hele tijd sterk staat te acteren is The Departed voor mij het bewijs : DiCaprio wordt de volgende Robert de Niro ! Heel de film lang staat hij op het scherpst van zijn kunnen te acteren . Ook Damon en Nicholson (wat een heerlijke bad guy !) halen alles uit de kast om The Departed naar een hoger niveau te tillen . Tel daarbij nog eens overtuigende prestaties van Martin Sheen , Alec Baldwin en Mark Wahlberg op en je hebt een cast samengesteld om U tegen te zeggen . Ook de sfeer van de stad Boston , vol met zijn grimmige Ieren is perfect tot leven gekomen . Geholpen door wederom een fantastische soundtrack met onder andere nummers van The Stones en zelfs The Dropkick Murphy's (met het voor mij onbekende maar GEWELDIG passende nummer "I'm shipping up to Boston") worden we meegenomen naar sleazy bars , aftandse warehouses en nog meer donkere uithoekjes van een van de oudste steden van de U.S . Tenslotte nog een eervolle vermelding voor de prachtige vrouw Vera Farmiga : een nobele onbekende die zo maar eventjes geweldig stond te acteren !

Met The Departed heeft Scorsese eindelijk nog eens een onvervalst misdaaddrama in elkaar gebokst dat in mijn ogen zonder te blozen naast (lichtjes) vergelijkbare films als Mean Streets en Goodfellas mag staan . Scorsese is back , Scorsese is God .