Down III - Over The Under

Een koek op uw bakkes en ne stoemp in uwe zak . Maar dan wel heel fijntjes gedoseerd. BATS !

http://www.down-nola.com/

www.myspace.com/downnola

Chimaira - Resurrection

Resurrection , een betere titel had deze cd niet kunnen hebben . Want na de release van het vorige album "Chimaira" (dat best ok was , maar af en toe wat rommelig en gerushed aandeed) en de daaropvolgende tour onstond er een wereld vol miserie binnen en buiten de band . Roadrunner promote het album (volgens Chimaira zelf althans) blijkbaar voor geen meter en met nieuwe drummer Kevin Talley (Misery Index , DAATH) konden ze blijkbaar niet door één deur . De situatie liep zelfs zo hard uit de hand dat er slaande ruzie van kwam . Chimaira stond op het punt uit elkaar te vallen , tot Roadrunner besliste hen van het label te droppen . Chimaira verhuisde van Roadrunner naar Ferret en Kevin Talley werd ingeruild voor oudgediende Andy Herrick . Vriend aan huis Kerry King raadde hen Andy Sneap (producete oa : Exodus , Cathedral en Arch Enemy) aan om het nieuwe album te producen en uit te mixen . Zo geschiedde en het resultaat zit momenteel in m'n cd-speler . Wat een cd ! Hoe kan je de sound van Chimaira omschrijven ? Neem 1 ons thrash/groove metal , voeg daar een flinke scheut melodieuze Gothenburg death metal aan toe , een snuifje beatdown en hier en daar een ontiegelijk vettige solo (Rob Arnold is zo'n heerser !) en je komt aardig in de buurt . Maar waar de kracht van het album ligt is in de perfecte uitbalancering van alle instrumenten , wat grotendeels de verdienste van Sneap is . Resurrection is een 50 minuten durende pletwals die over je heen raast en nergens in elkaar zakt . Het bewijs dat er nog goede crossover metal gemaakt kan worden is nog maar eens geleverd en Chimaira laat met dit album collega's als Killswitch Engage , Shadows Fall en Lamb Of God toch echt wel definitief achter zich . " We have become so goddamn powerful" zingt brulboei Mark Hunter op de titeltrack . Rightly so !

Release show @ Cahier

Point Of View : Niet gespeeld wegens accidentje van Miel . Shit happens...

Brickbat : Slechte Madball-cover , patserig drummertje , saaie standaard hardcore speeches . Bedankt , maar toch bedankt .

Homicide : De jonge honden van Wezel zijn erop vooruitgegaan ! Was het in de Diablo nog allemaal vrij plat en ongeïnspireerd , het maakte wel dedelijk enige indruk deze keer . Het feit dat de band ook enige zelfrelativering niet vreemd is (opkomen met Umbrella van Rihanna en bij de laatste beatdown van uit het niets zonnebrillen boven halen) geeft Homicide alleen maar meer krediet . Er zijn al genoeg bands die (gespeeld) kijken alsof ze hun suburban wijk overhoop gaan knallen , liever dit ! Hier en daar kan er nog aan dingen geschaafd worden , maar met een eerste cd (gelijk 9 nummers !) op zak en een hoop ongebreiteld enthousiasme kan je ver komen !

Pushed Too Far : Retestrak en schijtehard als altijd . Ik weet eigenlijk niet wat ik hier meer over kan zeggen , gewoon de terechte headliner...

de aftermath :
- stramme spieren
- 3 nonkel adjes
- een knoert van een kater
- terug naar de bank moeten omdat ik er niet op bedacht was een longsleeve en een cd te kopen

een vruchtbare avond

he's coming...

AhahahAHAHHAhahahHAHHAHahhAhhahahahHAHH

AhahahahhhAHHAHAHHAHAHHAHAHA

http://youtube.com/watch?v=UWw0ov-cAUg

http://thedarkknight.warnerbros.com/

Spider-Man 3

Van de teleurstelling van het jaar gesproken... Spider-Man 3 had alle elementen om een kraker te worden . Een gigantisch budget en één van de interessantste storylines uit de Spidey-geschiedenis . Ik kan er nog altijd niet bij dat ondanks dit alles 3 een enorme soep is geworden . Het verhaal kan snel uit de doeken gedaan worden : Spidey komt in contact met een buitenaardse symbioot waardoor hij als Spider-Man sneller en krachtiger dan ooit wordt . Deze symbioot bezorgt hem ook wel een hoop kopzorgen want door het nieuwe kostuum wordt hij een irritante zak met een verschrikkelijk emo-kapsel . Ondertussen moet hij uiteraard ook nog een resem baddies de grond in meppen... Hier gaat het al mis in de film . Ze willen teveel in één enkele film steken . De inner problems van Peter Parker , 3 (!) bad guys voor de prijs van één en een driehoeksverhouding met MJ en een blonde tijger . Regisseur Sam Raimi heeft volgens mij teveel hooi op zn vork willen nemen en het resultaat is er naar : een best wel degelijke film , die zoveel meer had kunnen zijn mocht er iets spaarzamer zijn omgegaan met de te verwerken inhoud . Want wat je nu krijgt zijn personages die niet genoeg uitgediept kunnen worden en verschillende plotholes , omdat er nu eenmaal zoveel aan bod moet komen . Is het allemaal kommer en kwel ? Nee , absoluut niet . De special effects zijn geweldig (alhoewel soms ongeïnspireerd) en het donkere aspect is wel degelijk een mooi uitgespeelde techniek om het personage wat nieuw leven in te blazen . Spider-Man 3 is spijtig genoeg wel een film geworden die mij (en blijkbaar vele anderen) met een behoorlijk leeg gevoel achtergelaten heeft . Er zullen ongetwijfeld nog wel vervolgen komen , maar voor mij hoeft het niet meer zo , de koek is volgens mij op... Spijtig !

Nile - Amongst The Catacombs Of Nephren-Ka

Ik ben een groot death metal liefhebber , zonder kenner te zijn . Als ik dan mezelf een plaatje aanschaf zijn het meestal de bekendere bands (ik heb hier bijvoorbeeld enkele dingen van Cannibal Corpse en Vile liggen) . Verder ben ik vooral geïnteresseerd in de "speciale bands" zoals Krisiun (snel , sneller , Krisiun) of het fantastische Nile . Bands die iets anders proberen te doen binnen het genre . Ik was al mee met deze cd vanaf de titel en tracktitles (The Howling of the Jinn , Ramses Bringer of War en Beneath Eternal Oceans of Sand , it doesn't get more epic than this shit !) . Op zich speelt Nile vrij standaard mid-tempo death metal (denk ik ?) , maar wat dit album zo fantastisch maakt zijn de toevoegende elementen . Vooral zanger Karl Sanders heeft een grote kennis van de Egyptische cultuur en laat dit dan ook doorschijnen in de teksten en gebruik van traditionele instrumenten uit de streek . Ook maken ze gebruik van een koor ( Cyuto Drukpa , Tibetan Monks led by the Khamtul , volgens de inlay) om het geheel het geluid van een donkere , oeroude rite mee te geven . En zowaar , het werkt ! Ik kan moeilijk uitleggen wat voor gevoel ik bij deze cd krijg , maar het is geweldig ! Tussen het headbangen en grunten door zit je je te verdiepen in de teksten en waan je je soms echt in (het bloederige , mythische deel van) het Oude Egypte . Het zal er ook wel iets mee te maken hebben dat ik van kindsaf een geweldige fascinatie heb met Toetanchamon , Cheops en heel "den batteklam" (eigenlijk met geschiedenis pur sang) . Maar zoals ik eerder al zei , er blijft natuurlijk ook wel genoeg over om duchtig te luchtgitaren en rare metal-smoelen te trekken . Ik ben van plan meer (alles) van Nile aan te schaffen . Met dank aan Tim voor de geweldige tip , je mag er nog geven !

300

Frank Miller , you did it again ! Wel onder co-leiding van een andere regisseur dan Rodriguez , maar het geheel heeft toch weer een dikke vette Miller stempel gekregen , en zo hoort het ! Ik snap dat sommige mensen verward de filmzaal zullen verlaten omdat ze zich verwacht hadden aan een nieuwe Gladiator of Troy . Ik vond deze nieuwe aanpak van het sandalen-epos echter verschrikkelijk vernieuwend , want na het geweldige Gladiator , waren films als Troy , Alexander en King Arthur hoogstens matig herkauwen van voorgaand meesterwerk . 300 is anders . Bombastisch , barok , bij momenten zelfs pompueus en campy (wat ik echt niet negatief bedoel) . Ondanks dat 300 praktisch volledig voor green screen is opgenomen en gebruik maakt van de nieuwste filmtechnieken en er geregeld een metaldreun als achtergrondmuziek is te horen bij de vele gevechten , doet deze film mij eerder klassiek aan dan een Alexander , die in de gevechtsscènes meer van een ruw realisme waren doordrongen . De digitale achtergronden doen meer denken aan de oude klassiekers Ben Hur , Cleopatra etc. Minder realistisch , maar (in mijn ogen) wel MEER sfeervol . Ook het geweld , volledig Milleresque met traag neerkomende afgehakte hoofden en ledematen is geweldig in scène gezet . Het is allemaal prachtig georkestreerd . Het helpt allemaal mee aan de larger than life aanpak van 300 . Al lopen er ork-achtige wezens , neushoorns en gigantische reuzen met zwaarden als handen in The Hot Gates rond , het maakt allemaal niks uit , je gelooft het allemaal graag genoeg ! Verder is het mooi dat de legendarische Spartaanse gevatheid in de film is geslopen (Leonidas die op een slagveld van lijken van een lekkere appel aan het genieten is en wat met z'n manschappen keuvelt bijvoorbeeld) . Toch enkele kleine puntjes van kritiek . Gerard Butler zet een fantastische Leonidas neer , maar had toch wel het "Griekse" accent achterwegen mogen laten , ofwel doe je de films in het oude Grieks , of in het Engels , lijkt me duidelijk... Ook is het een beetje spijtig dat praktisch alle grote actie-kanonnen al in de trailer waren afgevuurd . Then again , elke grote productie gaat daar tegenwoordig een beetje onder gebukt... Maar 300 is voor mij een overweldigende ervaring geworden , nadat Sin City ook al zo'n openbaring was . Het moge duidelijk zijn , alles wat Frank Miller aanraakt is puur goud en ik hoop dat er nog veel dingen van hem verfilmd mogen worden . Ik begin nu al te kwijlen bij de gedachte aan een Frank Miller Robocop of Daredevil (jawel , heeft hij wel degelijk graphic novels van gemaakt!) - verfilming . PS , Spartanen zijn heersers !

Rocky Balboa

Sylvester Stallone heeft een waardig sluitstuk gebreid aan zijn geliefde Rocky-franchise . Het is volbracht (laat ons hopen dat het inderdaad hier bij blijft!) . Het verhaal is gewoon Rocky-gewijs simpel : Rocky is voor de zoveelste keer gestopt met boksen , maar kruipt alsnog terug de ring in , niet meer , niet minder . Het eerste deel van de film volgen we Rocko in een trip down memory lane . Veel van de locaties en personages uit Rocky I duiken terug op . Van de Lucky Seven Bar , tot zijn schildpadden Cuff & Link . Vooral in dit eerste deel wordt er geregeld de kaart getrokken van de melancholie en bijwijlen meligheid . Maar mogen oude mannetjes niet zwaar nostalgie bedrijven ? Hij komt er mee weg . Het tweede deel is typische Rocky : een inzinking , de training (even Rocky had a montaaaaaaaage!) en het uiteindelijke gevecht dat prachtig in beeld is gebracht . De acteerprestaties zijn niet echt denderend , maar bij momenten toch best verrassend . Vooral Stallone speelt zijn rol met een zekere zin voor zelfrelativering en milde zelfspot . Knap ! Een extra vermelding dient gemaakt te worden voor Antonio Tarver , die de rol van antagonist Mason Dixon op zich neemt . Voor een ex-bokser (ik zag hem trouwens graag bezig op Eurosport , een zuiver talent) , zet hij een meer dan behoorlijke prestatie neer . Uiteraard blijft de Rocky soundtrack een boem en kleurt het plaatje dus voor de rest perfect in .

Met Rocky Balboa bevrijdt Stallone zich voor een deel van draken als Rocky V . Het is een gepast einde voor een rit die meer dan 30 jaar geleden begon . Ik begrijp dat veel mensen dit soort feel-good movies als oubollig en aftands aanvoelen , maar ik absoluut niet . Rocky Balboa is gewoon een degelijke , mooie en emotioneel beladen film . De bokshandschoenen mogen nu definitief de kast in , de lichten gedoofd . Goodnight , Rocko !

(En toch ga ik hem stiekem missen , denk ik...)

Rocky

Naar aanleiding van Rocky Balboa , een film die nu in de zalen loopt , wou ik het origineel nog eens bekijken . Nu zag ik vorige week dat hij bij de P zat . Voor dat geld kon ik hem niet eens huren (én het was ook een mooi excuus om de P te kopen !) , dus meenemen dacht ik . Het verhaal kent iedereen wel . Rocky Balboa is een straatjongen van Philadelphia die ooit een beloftevol bokser was , maar nooit echt doorbrak . Plots krijgt hij toch een kans , wanneer de tegenstander van wereldkampioen zwaargewichten Apollo Creed het laat afweten . De film volgt Rocky tijdens zijn opmars naar de wedstrijd en de zoektocht naar zichzelf .

Ik zal het maar direct toegeven : ik hou van Rocky . Natuurlijk is het een campy film . Natuurlijk zijn alle sequels waardeloze prul . Natuurlijk is Sylvester Stallone geen de Niro . Maar dit is wel ZIJN film . Een metafoor voor zijn strijd om het te maken in Hollywood . Hij doet zo zijn stinkende best om als een acteur "over te komen" , dat deze film een aandoenlijke tederheid uitstraalt . Vooral wanneer Rocky begint te twijfelen aan zichzelf kreeg ik het bij momenten toch echt moeilijk . Houden we niet allemaal van mensen die niet opgeven ? Die tegen alle realiteit blijven ploeteren voor iets waar ze in geloven , zelfs als wankelt dat geloof bij momenten . Ik kijk nu nog meer uit naar Rocky Balboa . Het kan me niet schelen dat mensen dit tweederangs-cinema vinden . Ik zal altijd een zwak voor Rocky hebben . It ain't over till it's over . Damn straight !

Ah come on, Adrian, it's true. I was nobody. But that don't matter either, you know? 'Cause I was thinkin', it really don't matter if I lose this fight. It really don't matter if this guy opens my head, either. 'Cause all I wanna do is go the distance. Nobody's ever gone the distance with Creed, and if I can go that distance, you see, and that bell rings and I'm still standin', I'm gonna know for the first time in my life, see, that I weren't just another bum from the neighborhood.

Strekenavond @ Cahier

Een klein relaas van een verrassend aangename avond

Phyzzical Indian² : Niet gezien wegens nog een kater te verwerken . Sorry , gasten !

The Criticals : Jonge lefgozertjes die gelijk de verrassing van de avond waren . Vol enthousiasme brachten deze kerels Green Day , Admiral Freebee (!) + nog een zwik covers en eigen nummers . Altijd heerlijk om een jonge band te zien die gewoon dromen van uitverkochte stadions : de wereld is hun playground en we zullen het geweten hebben ! Als je je set dan nog eens begint met : " Hallo , wij zijn The Criticals . Een pintje , een kriek , een cola en een platte water graag " , dan kan je in mijn ogen al niets meer fout doen . Geef die gasten nog wat jaren en The Stitch zal definitief mogen inpakken !

Trail Of Hope : Schreeuwerige screamo/hardcore die nooit weet te overtuigen . Platte nummers en nog plattere covers ( "Hatebreed is een muur van geluid , dit was een gyproc-muurtje" ) leiden ertoe dat ik geregeld op zwaar verveeld-modus stond . Wanneer de zanger plots om stilte EIST omdat hij waarschijnlijk wel iets heel belangrijk te melden heeft is het hek bij mij van de dam : inpakken en opkrassen , graag . Er zal wel een publiek voor zijn , maar ik ben het niet...

Dead System : Ik vind het altijd leuk als bands genre-overstijgende dingen (proberen) te doen . Dead System speelde punk met een hardcore-randje en ik moet toegeven dat ik het geslaagd vond . Echt vernieuwend is het allemaal niet , maar ze brengen het wel overtuigend . Ze hebben me zelfs tot 1 dive , 1 pile-up en 1 zotte mosh kunnen overhalen . Mooi zo !

De after-party met (ondertussen routineus geworden) truienhaar/luchtgitaar maakte dit feestje compleet . Heerlijk !

" Guitars are probably my favorite instrument . I'd marry a guitar if it weren't for the law... "

The Departed

Mijn god , wat een film ! Scorsese is altijd mijn favoriete regisseur geweest . Mijn top-10 verandert om de haverklap , maar Raging Bull eindigt toch altijd steevast op nummer 1... En toch klopte er de laatste jaren iets niet . Gangs of New York en The Aviator waren zeker goede films , gedragen door sublieme acteerprestaties , maar waren in mijn ogen toch niet de meesterwerken die ze wilden zijn . Had Scorsese zijn magie verloren ? Wel nu , The Departed beantwoordt die vraag met een volmondig NEE !

Het verhaal is een remake van de Hong Kong-film Internal Affairs (nooit gezien trouwens) . Het verhaal speelt zich af in Boston , een met Ieren overspoelde stad . De twee hoofdpersonages Leonardo DiCaprio en Matt Damon zijn twee flikken , maar beiden met een andere bedoeling . DiCaprio infiltreert in de bende van Jack Nicholson , terwijl Damon de inside man is bij de Boston Police Department voor Nicholson . Beide mannen worstelen met hun twee identiteiten . Van hieruit vertrekt een verhaal vol intriges , vrienden die vijanden blijken te zijn , vijanden die vrienden zijn enz . You know the deal .

Allereerst moet ik DiCaprio even vermelden . Het is al langer geweten dat hij de nieuwe poulain is van Scorsese en alhoewel hij al een hele tijd sterk staat te acteren is The Departed voor mij het bewijs : DiCaprio wordt de volgende Robert de Niro ! Heel de film lang staat hij op het scherpst van zijn kunnen te acteren . Ook Damon en Nicholson (wat een heerlijke bad guy !) halen alles uit de kast om The Departed naar een hoger niveau te tillen . Tel daarbij nog eens overtuigende prestaties van Martin Sheen , Alec Baldwin en Mark Wahlberg op en je hebt een cast samengesteld om U tegen te zeggen . Ook de sfeer van de stad Boston , vol met zijn grimmige Ieren is perfect tot leven gekomen . Geholpen door wederom een fantastische soundtrack met onder andere nummers van The Stones en zelfs The Dropkick Murphy's (met het voor mij onbekende maar GEWELDIG passende nummer "I'm shipping up to Boston") worden we meegenomen naar sleazy bars , aftandse warehouses en nog meer donkere uithoekjes van een van de oudste steden van de U.S . Tenslotte nog een eervolle vermelding voor de prachtige vrouw Vera Farmiga : een nobele onbekende die zo maar eventjes geweldig stond te acteren !

Met The Departed heeft Scorsese eindelijk nog eens een onvervalst misdaaddrama in elkaar gebokst dat in mijn ogen zonder te blozen naast (lichtjes) vergelijkbare films als Mean Streets en Goodfellas mag staan . Scorsese is back , Scorsese is God .

Live Free or Die Hard

Vandaag de eerste trailer voor de vierde (en waarschijnlijk laatste) Die Hard gezien . Fucking hell , ik ben enthousiast . Die Hard heb ik altijd geweldige films gevonden , misschien wel de beste actiefilms die er zijn... Natuurlijk zijn het onrealistische films met overdreven macho-gedrag in , maar de harde scènes en heerlijke moppen van John McClane maken het echte klassiekers in mijn ogen . Ook de nieuwe film ziet er op het eerste zicht nog steeds ongelooflijk hard uit . De vos (Bruce Willis) verliest misschien wel zijn haar maar niet zijn streken ! I'm ready for this , bring it on !

http://www.livefreeordiehard.com/

Iron Man

Recent ben ik begonnen in een voor mij nieuwe Marvel-serie : Iron Man . Ik kende het personage al van een vroegere animatie-serie en gastoptredens in andere comics . Toen ik in Mekanik Comics overlaatst een exemplaar zag liggen met een prachtige cover (zie bijgevoegde afbeelding) besloot ik het eens te checken . Ik moet zeggen dat het mij verrast heeft . Iron Man is in de US een zeer populaire superheld , maar in Europa zo goed als onbekend . Onterecht ! Ik ben tot de constatatie gekomen dat het personage zeker zo in interessant en divers is als de Marvel BigThree (Spider-Man , X-Men , Hulk ) . Iets wat ik in het verleden al meer ontdekt heb bij 'mindere goden' (bv Daredevil , Thor en The Punisher) .

Wie is Iron Man ? Wel , zijn alter ego is Tony Stark , CEO van Stark Industries , ex-Vietnam veteraan (aren't they all ?) en oorspronkelijk gecreëerd als anti-communistisch personage (aren't they all?) . Stark bezit net als Batman geen bovenmenselijke krachten en een zo goed als oneindige 'cashflow' . Hiermee ontwerpt hij door de jaren heen honderden verschillende kostuums om de bad guys te lijf te gaan . Tot hier is Iron Man een vrij cliché en saai personage , maar de comic heeft twee intrigerende aspecten .

Ten eerste is het kostuum eigenlijk een personage op zich . Door de jaren heen werd het keer op keer geupgrade tot het nu een staaltje techniek is met de energie waarmee een nucleaire reactor in vergelijking een scheetje is . Dit houdt het interessant en blijkbaar kijken de fans steeds ongeduldig uit naar de nieuwe versie ! Ten tweede is er een feit waar ik zelfs geen weet van had . Tony Stark vecht in de comic al decennia lang tegen alcoholisme , telkens weer leidend tot catastrofes in zijn privé-leven . Heerlijk als de schrijvers door zo'n subtiele dingen een personage toch net dat beetje meer diepgang geven , wat de lezer toch meer een gevoel van empathie geeft .

Het lijkt Iron Man overigens tegenwoordig wel voor de wind te gaan . In de nieuwe Civil War reeks van Marvel speelt hij een beetje onverwacht de hoogste viool . Het is een verhaallijn over registratie en legitimatie van alle superhelden , met Tony Stark als belangrijkste voorstander en Captain America als de grote 'rebel' . De overige superhelden moeten partij kiezen met de nodige dramatische gevolgen . Ook staat er een Iron Man film in de steigers met Robert Downey Jr. als Tony Stark . Ik ga het in de gaten houden !

The Game - AB

Westcoast gansta-rapper The Game doet deze maand een Europese tour en dit was dus dé gelegenheid om zijn laatste cd (The Doctor's Advocate , die overigens geweldig is) de live-doop te geven . Ondanks dat we heel wat moeite hadden om een parkeerplaats te zoeken waren we zelfs nog op tijd om een klein stukje van de opwarmingsset van The Game's vaste Black Wallstreet-dj mee te pikken . Ik meende oa What You Know van T.I en California Love van 2Pac en Dre te horen . Het publiek werd zo wel lekker warm gehouden en de entree van Hurricane Game miste dan ook niet zijn effect . Volledig in 'khaki suit' en bandana voor de muil verscheen hij ten tonele onder de geweldige , donkere beat van de openingstrack van zijn laatste album . " Walking down the street in my All Stars , in my khaki suit , doing what I do " zingt de R'n'B zangeres op de plaat terwijl Game uitdagend de zaal overschouwt . En dan barst hij los . Wat me vooral opvalt is dat zijn stem live volledig als op cd klinkt , terwijl veel (gangsta) rappers hier precies wel een probleem mee hebben . De man worstelt zich met veel gedrevenheid door de eerste nummers heen (spijtig genoeg ook met cliché toespelingen naar het publiek tussen de nummers door) , zonder stil te vallen of aan interesse in te boeten . Wanneer hij halverwege zijn champagne stunt van Werchter nog eens dunnetjes overdoet met een flesje wodka én whiskey gaat het dak eraf . Ik vond vooral hilarisch dat Game even duidelijk niet meer wist waar hij was en wat hij juist aan het doen was . Het is dit soort totaal onnuttige en overbodige opschepperij en arrogantie wat Game voor mij zo onweerstaanbaar maakt , hij is een van de weinige stoere "ik-knal-je-overhoop-als-je-nog-maar-vies-naar-me-kijkt" die er ECHT geen zier om geeft wat je van hem denkt . Ook maakt hij tegen het einde van het optreden zelfs enkele clevere en grappige opmerkingen die ik niet van hem verwacht had . Daarmee lijkt het zelfs dat hij zich tot op zeker niveau weet te relativeren en donders goed weet dat hij "maar een show" aan het opvoeren is . Gelukkig maar ! Afsluiter It's Okay (One Blood) wordt onder enthousiast gebrul onthaald en zelfs nog eens even hernomen ( " Hey DJ , spin that shit again ! ") . Bottomline is dat The Game een geweldige performer is die zijn publiek weet vast te houden . Triestig vind ik dan weer dat er een hoop "gangsta'tjes" waren die wat de man doet net iéts te serieus nemen . Ik ben altijd blij dat ik wat verder kan zien dan m'n neus lang is op zo'n momenten . Toch een dikke tien voor The Doctor's Advocate , hij doet z'n ding meer dan behoorlijk !

Sam Fisher : Heerser

Sam Fisher , het eerste video-game character dat met recht een HEERSER genoemd mag worden ! Ok , Lara Croft had dikke loezen en Sonic is een coole egel , maar dit is het eerste personage dat echt diepgang en serieuze 'character development' vertoont . Even toelichten : Sam Fischer is het personage dat je bestuurt in de Splinter Cell franchise . Splinter Cell maakt dan weer deel uit van de Tom Clancy franchise . Een Splinter Cell is een kleine spionage eenheid die vijandelijk gebied intrekt om daar (ongezien , een Splinter Cell bestaat immers niet !) een gevaar te neutraliseren . Het coole aan dit spel is dat het ongelooflijk spannend is . Het is niet zo dat je zomaar onbezonnen een kamer in kan stormen en iedereen Rambo-gewijs overhoop kan blazen . Nee , je moet sluipen , lichten uitschakelen (the shadows are your ally !) , met allerlei high tech snufjes kamers verkennen , camera's ontregelen enz . Heel cool ! De laatste nieuwe Spinter Cell (Double Agent) belooft weer de nieuwe standaard te worden in het genre . Wanneer Fisher op korte tijd zijn leerling-Splinter Cell (K.I.A) en zijn dochtertje (ongeval) verliest , valt hij in een diepe depressie . Eerst probeert hij volledig te breken met zijn spionage-verleden , maar wanneer dit niet lukt (natuurlijk niet , wat gaat een dude die zijn hele leven lang op het scherpst van de snee heeft geleefd doen ? Koekjes bakken en Blokken kijken ?) , doet hij volledig het tegenovergestelde : hij kiest voor een maximum undercover opdracht en infiltreert in een bende . Van hieruit schippert de verknipte Fisher tussen special agent en crimineel . Hij heeft in deze game ook een heel ander uiterlijk : geen high tech equipment , haar afgeschoren , stoppelbaard . kortom , Fisher is fucked up en dus nog gevaarlijker... I can't wait to play this game !

Casino Royale

" Miami Vice is dé actiefilm van 2006 !" , riep ik deze zomer nog . Maar het lijkt dat ik mijn mening alsnog zal moeten herzien , want de nieuwe (21ste) Bond is zeker de evenknie van eerstgenoemde , misschien zelfs wel beter . Toch ben ik allerminst een Bond-fan te noemen . De films met Sean Connery zijn uiteraard geniaal , vooral in het kader van de toen heersende Koude Oorlog . Maar Bond's laatste escapades (met Pierce Brosnan) deden me absoluut niets : ik vond het lauwe koek zonder inhoud . Waarom grijpt Casino Royale me dan wel bij de ballen (hèhèhè) ? Allereerst Daniel Craig : Holy fucking jumping Jezus , wat is dit een coole Bond ! Met alle respect voor Pierce Brosnan , maar ik vond hem de uitstraling hebben van een natte keukenvot en daarbij nog eens een ZEER matige acteur (I'm being positive here) . Nee , Craig is tenminste 'plausibel' als Bond : Een ongelikte beer die toch nog steeds die typische , onontbeerlijke Britse charme heeft . Hij ziet er tenminste uit als een getrainde vechtmachine met een 'license to kill' . Ten tweede is er de aanpak . De franchise is ontdaan van al het overbodig , leeg digitaal geprul . In plaats krijgen we nu hectische actiescènes die bij momenten wel lijken weggelopen te zijn uit een Tarantino of (de betere) Guy Ritchie film . Full frontal , ingezoomd , steady cam , zwart-wit , groffe korrel : alle technieken worden toegepast om deze bond een rauwe , harde tint te geven en het werkte voor mij keer op keer . Leuk is dat ze in al die rauwheid toch nog wat tijd hebben voor droge Britse humor (check de 'Parkeer 1 Range Rover'- en martelscène en je begrijpt direct wat ik bedoel ) . En eindelijk (EINDELIJK!) krijgen we eens wat emotie te zien : een ontroerde en verslagen Bond . En als dit vervolgens zelfs niet klef of melig wordt , DAN heb je een sterke film in elkaar gebokst . Bond is back , fuck Jason Bourne !

reminiscing , reminiscing...

... all this time I could have done some frenchkissing !

* Zot weekendje in de kroeg , hollanders zullen het nooit leren
* De nieuwe van The Game dringend aanschaffen precies , in sommige reviews wordt zelfs over een klassieker in wording gesproken
* The Matrix Revolutions : er had een kwijlend personage genaamd Frogeye in moeten zitten , dan had het allemaal goed gekomen...
* Splinter Cell : Na het jaren links te laten liggen ben ik er nu aan verslaafd . Fuck Metal Gear Solid , Sam Fischer is DE man ! Origineelste en meest cinematische game dat ik ken...
* Mochten ze gladiatorenspelen terug invoeren (natuurlijk met live verslagen) , ik zou fan zijn en jullie ook allemaal , stiekem of niet !
* M'n boek over Alexander De Grote is bijna uit . Even met 40 000 man naar Perzië trekken om aan een Babylonisch leger ( 200 000 man sterk) te verkondigen : volledige overgave , of op uw bakkes (beknopte samenvatting) en het vervolgens nog doen ook ! Dan ben je een heerser , punt .
* McDonalds is den duvel , maar hun double cheese , I'm loving it !
* Zullen ze ooit een goede film over Spawn maken ? Ik hoop het , hij verdient het !

Hardcore Sunday

Shows op een zondag avond , het zal voor mij nooit wennen . Zeker niet als het gebeuren zich in een café als El Diablo afspeelt . Dit café is echt een kakafonie van kitsch , prul en andere foute metal-relikwiëen . En niet op een coole , nostalgische manier... Soit , de muziek dan maar

Homicide : Jonge , gretige honden uit wuustwezel waar mijn neef Dries de frontman van is . Homicide was nog maar aan hun tweede show begonnen en dat was ook wel te merken . Vooral de drummer vind ik absoluut geen meerwaarde voor deze band . Maar ondanks de wat rammelende performance en onzekere indruk hoorde ik wel degelijk een zekere speelvreugde en zelfs af en toe een origineel stukje tussen de standaard beatdown hardcore . Die gasten komen er wel denk ik ! Een Crawlspace-cover (don't get mad...get even !) maakt tuff guys (haha!) zoals ik ook heel gelukkig !

Lost In Silence : Ik heb ze beter gezien en over hun performance in Diablo kunnen we kort zijn : matig over de hele lijn . Het was bij momenten in mijn ogen wat doorraggen op automatische piloot . Als dan je cover ( wederom Crawlspace , maar ditmaal met predator) ook nog de mist ingaat... Spijtig , volgende keer beter mannen !

Point Of View : POV doet de laatste tijd veel shows en het is te zien ! Speelvreugde , zotte dives en publieksreactie alom . Bij momenten zijn er stukken waar ik minder goed kan volgen welke richting ze uitwillen , maar liever dit dan het zoveelste hardcore bandje dat dezelfde voorgekauwde kak uit loopt te brengen . The Truth van Bulldoze (naast New Breed van Sworn Enemy hun cover) blijft het hardste nummer ooit , meesterlijk door POV gebracht .

Pushed Too Far : Voor mij de grote verrassing van de avond ! Ik heb nooit hoog opgelopen met PTF , maar ere wie ere toekomt : dit was ongewoon vet ! Het was de eerste keer dat hun Old School Beatdown voor mij werkte . De gasten doen dan ook zoveel shows dat er zelfs tijd is voor grappen , grollen en zotte capriolen tijdens de nummers . Zo'n vorm van gekscheren binnen hardcore vind ik dan ook verademend . Geen gezeik over dit of dat , gewoon knallen en lachen . Wat niet wil zeggen dat Pushed Too Far niet ongelooflijk hard was . De term "nietsontziende hardcore" wordt tegenwoordig meer gebruikt dan me lief is , maar voor PTF gold het vanavond zeker wel . Hun cd The Anger (met artwork van niemand minder dan Mike Bukowski!) heb ik dan ook aangeschaft en is hier al ettelijke malen de revue gepasseerd . Ik heb een hernieuwd respect voor deze band gevonden en ben niet te trots dat toe te geven . "THERE ARE TOO MANY OF THOSE MOTHERFUCKERS IN SIGHT , ALLRIGHT , BEAT THOSE BITCHES ! "

Tony's back , mo'fo's !

Na een titantenstrijd met verscheidene computervirussen (nog steeds niet helemaal van de baan ) , is Tony back in business ! In de maanden van afwezigheid heb ik uiteraard niet stilgezeten . Op muzikaal en filmisch vlak zowel pareltjes als bagger ontdekt . Maar aangezien ik niet van mosterd na de maaltijd houd , zou het nogal achterlijk zijn om hier op terug te komen ( luiheid is de officieuze verklaring...) . Er is echter veel in de toekomst om naar uit te kijken ! Beginnende vanavond : Mastodon en Tool . Ik ben vooral benieuwd welke van deze kolossen de diepste indruk gaat achterlaten . Verder is het halsreikend uitkijken naar nieuw werk van Madball , The Game , Surge Of Fury ... Voor comic-fans staan er ook alweer hoogdagen voor de deur met aanstormende verfilmingen Spider-Man III , Ghost Rider , The Dark Knight , The Punisher II . Verder ben ik echt benieuwd naar The Prestige , The Fountain en Hannibal The Conqueror . Laat maar komen die handel !

" You fuck wit' me , you fuckin' wit' the best ! "

Superman Returns

"Let's watch it again !" Dat was mijn eerste reactie na afloop van Superman Returns . Wat een geweldige film ! Hij blaast andere verfilmingen zoals bv X-Men en Spider-Man (alhoewel zeker ook te genieten films) mijn inziens zo uit het water . Hij is misschien niet beter dan Batman Begins (in mijn ogen nog steeds de beste comic-verfilming allertijden) , maar zeker op hetzelfde niveau . De twee vergelijken is ook quasi onmogelijk . Batman Begins is een grauwe , donkere , knoertharde film en alhoewel Returns zeker ook een donker kantje heeft die de vorige luiken ontbeerden , is het een film met een positieve boodschap van hoop . Een geweldig gevoel in deze donkere tijden overigens . Superman is de Held der Helden en je weet gewoon dat hij hier is om de kutzooi die wij onszelf vaak aandoen te redden (hope I didn't spoil the movie for you , but what were you thinking ?) . En waarom niet ? Ik vond het eerlijk gezegd een verademing om eens zo'n feel-good movie te bekijken . Niet dat dit een of ander hippie-vehikel is geworden , het gaspedaal wordt uiteraard geregeld ingedrukt . Een zekere thumbs up trouwens voor de special effects afdeling ; nog nooit zag het er allemaal zo spectaculair uit , het dak moest er gewoon af voor deze film . Maar onder deze frontlinie van digitaal geweld zit meer en DAT is nu juist het mooie . Dit is een universeel verhaal over een Held , die toch strijdt met zijn gevoelens en verlangens en niet onfeilbaar is . Van mij mogen er gerust nog tig aantal vervolgen , euh , volgen . En VOORAL , de muziek (The Krypton Theme bij de openingszinnen van de film , direct gevolgd door het Superman Theme , beide van John Williams) in combinatie met de beelden , maakten een overweldigende indruk . Dus Cahier-jongens die volgende week ook gaan (I'm still in for a second round , HELL YEAH !) , onthoudt even m'n woorden en let op het begin van de film : het kippenvel stond tot aan m'n bilnaad . Sommige mensen zullen niet langs het concept 'blockbuster' geraken en dit voorgekauwde , lege bagger vinden ( ik zag ook wel enkele melige foutjes) , maar voor mij was Superman Returns meer dan geslaagd . Merci Bryan Singer en Brandon Routh en ga nu maar snel aan een vervolg werken : BRING IT ON !